Riet, dochter uit een grote, liefdevolle boerenfamilie, laat me vriendelijk en open toe in haar leven. Wekelijks bezoek ik haar voor ondersteuning, klusjes in huis en het vaste potje Skip Bo. Vanuit haar geloofsovertuiging accepteert Riet het leven zoals het komt en heeft ze een vast vertrouwen in het goede van de mens. Ondanks de lichamelijke klachten die een stempel drukken op haar dagelijks leven, blijft Riet opgewekt en ondernemend. Het klikt tussen ons in de Noord-Hollandse nuchterheid en het geloof in een grotere wijsheid dan wij mensen. Met groot respect voor elkaar en hoe we die wijsheid verschillend zien. Voor mijn wekelijks bezoek bedenkt Riet activiteiten en uitjes, waarbij ze steeds vraagt of ik daar dan wel zin in heb. Benadrukken dat ik er juist voor haar ben heeft weinig zin, mijn akkoord geeft steeds de doorslag of we gaan. Op die manier krijg ik een prachtig inkijkje in het leven van Riet. We bezoeken haar vorige huis, de begraafplaats, de abdij, bedevaartsoord Het Putje en gaan op visite bij familie in Nibbixwoud, waar Riet haar wortels liggen. Elk uitstapje eindigt met koffie en taart en een potje kaarten. Onderweg en thuis praten we over het geleefde leven en het einde van het leven. Want hoewel Riet probeert te genieten van het moment, voelt ze dat dat dichterbij komt. We wisselen ervaringen en opvattngen over leven en dood uit. Riet is eerlijk, openhartig en nuchter. Ook over haar uiteindelijke opname in het ziekenhuis en daarna in het verpleeghuis. Ze ondergaat het, neemt het zoals het komt en klaagt alleen als het echt niet meer gaat. En dan heeft ze ook nog de ruimte in zich om te vragen hoe het met je gaat en blijkt ze alles wat je in de afgelopen maanden hebt verteld precies te hebben onthouden. ‘Leven’ gaat van ‘happen naar adem’ over in ‘zich overgeven aan het grotere dan wij’. Met haar twee dochters aan haar bed en precies op het moment dat haar zoon binnenstapt glijdt Riet uit deze wereld weg.
